Masowo produkowane płyty CD są wytłaczane, a nie wypalane laserem, jak uważa wielu ludzi. Choć laser jest używany do nanoszenia danych na szklany dysk master, który powleczony jest materiałem światłoczułym, bezpośrednie wypalanie dysków jest niepraktyczne przy produkcji setek lub tysięcy kopii.
DVD miało trudny start. W roku 1995 zostały utworzone dwa konkurujące ze sobą standardy napęd w CD-ROM o wysokiej pojemności. Pierwszy standard Multimedia CD został wprowadzony i wspierany przez firmy Philips i Sony, natomiast drugi dysk Super Density (SD) był wprowadzony i wspierany przez firmy Toshiba, Time Warner i kilka innych. Jeżeli oba standardy trafiłyby na rynek, konsumenci mieliby problemy z wyborem jednego rozwiązania.
W roku 1979 firmy Philips i Sony połączyły siły w celu opracowania standardu CD-DA (ang. Compact Disc-Digital Audio). Philips produkował już i sprzedawał laserowe odtwarzacze dysków, natomiast Sony miało za sobą dekadę doświadczeń związanych z cyfrowym zapisem dźwięku.
Odczytywanie informacji z dysku odbywa się dzięki zjawisku odbicia promienia lasera o niskiej mocy od refleksyjnej powierzchni dysku. Laser świeci skoncentrowanym promieniem światła na dolną stronę dysku, a odpowiedni układ wykrywa odbicia tego promienia. Gdy światło trafia na obszar land (płaską powierzchnię) na ścieżce, jest ono odbijane, natomiast gdy światło trafia na dziurę, promień nie jest odbijany.
Napęd CD-ROM działa dzięki odbiciu promienia lasera od powierzchni dysku. Odbite światło jest wykrywane przez fotodetektor. Szczegółowy opis działania napędu CD-ROM jest następujący:
