Dziury są wytłaczane na pojedynczej spiralnej ścieżce z odstępem 1,6 mikrometra pomiędzy kolejnymi zwojami, co odpowiada gęstości ścieżki 625 zwojów na milimetr lub 15 875 zwojów na cal. Daje to 22 188 zwojów na typowy 74 minutowy dysk (650 MB). Dysk jest podzielony na sześć głównych obszarów (opisanych poniżej i na rysunku 13.4):

W czasie wyszukiwania określonego sektora lub ścieżki muzycznej dysku, napęd odczytuje adres danych z tabeli zawartości zapisanej w obszarze rozruchowym i ustawia się w pobliżu początku tych danych na spiralnej ścieżce i oczekuje na nadejście właściwego strumienia bitów.

Dostępne są cztery główne typy dysków DVD, dzieląc je w zależności od tego, czy są jedno- czy dwustronne i jedno- lub dwuwarstwowe:

DVD-5 4,7 GB jednostronny, jednowarstwowy. Dyski DVD-5 składają się z dwóch sklejonych razem warstw podłoża. Na jednej jest wytłoczona warstwa zapisu (nazywana warstwą 0), a druga jest pusta. Powłoka aluminiowa jest zwykle nakładana na warstwę zapisaną.

W komputerach stosowane są dwa podstawowe typy dysków: magnetyczne i optyczne. Dyski magnetyczne to na przykład napędy dyskietek lub dysków twardych, instalowane w większości komputerów PC. Dyski optyczne są podobne do magnetycznych funkcjonalnie, ale zapisują i odczytują dane korzystając ze światła (optycznie), zamiast wykorzystywać zjawiska magnetyczne.

Dużą część standardu Red Book zajmuje opis obsługi błędów w czasie odczytu dysku. W płytach CD wykorzystuje się kontrolę parzystości i technikę przeplotu nazywaną Cross-Interleave Reed-Solomon Code (CIRC), co umożliwia zminimalizowanie wpływu błędów powstałych podczas odczytu dysku. Techniki te operują na poziomie ramki.